Πέντε άρρεν με πλησίασαν
να με γεμίσουνε με λόγια
με γεγονότα αληθή
μα και φτηνές δικαιολογίες ....
Σ' αυτές τις σκέψεις -μόνο- ένιωσα
να ξετυλίγεται στο μέσον της πλάτης
το πορφυρό χαλί ενός πορνείου
«Όχι, εγώ οφείλω
να με κοιτώ στα μάτια
μια δικαίως διεκδίκηση
και πάνω απ' όλα
πιστεύω στους ανθρώπους ....»
Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια
πριν βαδίσω αντίθετα από εκείνους.
Τότε με κοίταξαν περίεργα
σα να μην ξέραν, να μην καταλάβαιναν.
Όμως, αποχωρώντας άφησα
στο βλέμμα των δύο τελευταίων,
τη λάμψη που είχε απ' τα φώτα
πάνω του ο κερατοειδής
ν' αποκτάει αργά την μορφή
ενός μπουμπουκιού που ανθίζει ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου