Τον πόνο σαν αλκοόλ καταναλώσαμε
την χαρά και την ανάγκη μοιραστήκαμε.
Βρεθήκαμε στο διάστημα
μιας άυλης επαφής.
Απ' την ίδια παρτίδα καπνίσαμε
κι ύστερα χαθήκαμε για λίγο
στους καπνούς της κατανόησης.
Τραγούδια ερμηνεύσαμε κι ακούσαμε
ήταν ήχοι, όπου γεννηθήκαμε ν' ακούμε.
Δεν είχαμε κανένα καταστρεπτικό δεσμό
για μια διαφορά να ματωθούμε.
Κυρίως, μπορούσαμε και ξέραμε να επικοινωνούμε.
Τα χιλιόμετρα κι η χρονική απόσταση
στα όσα ειπώθηκαν και λέμε
έγιναν ρωγμή κι απόσταση ανάσας
κι οι μελωδίες μας έσμιξαν
σε μια στιγμή, όπου ελάχιστα
η καλλιτεχνική μοναξιά καταργήθηκε,
όπως καταργείται κι ένα σώμα
απ' τα δεσμά της βαρύτητας ....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου