Θεωρίες Συνομωσίας

Μονολογώ σαν παράφρων διανοούμενος 

- του καφενέ ψαγμένες συζητήσεις – 

απ’ την πραγματικότητα αγνοούμενος 

στ’ αστέρια γυρεύω απαντήσεις.

Μ’ όλα τ’ ανεξήγητα συμπίπτω
στο διαδίκτυο κυκλοφορώ
και συνεχώς ανακαλύπτω
συνομωσίες στημένες καιρό.

Καταπίνω λόγια νωπά
τα ναρκωτικά σαστίζουν
τα νεφελίμ πρασινωπά
στον τοίχο μου αρμενίζουν.

Η χώρα μου να καταστρέφεται
και ζω μ’ ατέρμονους πόνους
γιατί η εξουσία συναναστρέφεται
μ’ Αριανούς μασόνους.

Έχω τ’ ανώτατο γονίδιο
μου τ’ άφησαν να μείνει
σαν ήμουνα υβρίδιο
οι φίλτατοι εξωγήινοι.

Το γενετικό μου υλικό
κανένας δεν το αλλοιώνει
μένει πάντα Ελληνικό
τ’ άλλα τα εξουδετερώνει.

Έχω γλώσσα φωτισμένη
έχω σπουδαία αρχαία ιστορία
μ’ επιστήμη και τέχνη χαραγμένη
αλλά και φιλοσοφία ! 

Έχω πρόγονους σπουδαίους
για να ταυτιστώ
αλλά μ’ εκφράσεις πέους
να σε πείσω προσπαθώ. 

Μ’ άλογη επιχειρηματολογία
να πηγάζει απ’ το κενό
παρέα με τη συνωμοσιολογία
θεωρίες συνεχώς γεννώ.

Αν λειτουργήσεις σαν εμένα
και την σκέψη μου ενστερνιστείς
θα μπορείς αποδεδειγμένα
και τη νεράιδα των δοντιών να βρεις !!

Μα γιατί να μην πιστέψω
κάτι όπου με τιμά ;
Τη συμφορά να κοροϊδέψω
με μυθοπλασίας ταραμά.

Πως αλλιώς εγώ ν’ αντέξω
την φθαρμένη μου ταυτότητα ;
Την συνείδηση ας βρέξω
μ’ αλκοολούχα αναγκαιότητα.

Υποτιθέμενα Ερωτικό

Να 'σουν το δέντρο το ψηλό
κι εγώ του ξυλοκόπου το τσεκούρι.
Στην πλατεία άγαλμα στητό
κι εγώ πετούμενο όπου σε πιτσιλά στη μούρη.


Να ήσουν -λέει- το ντουβάρι
-αλλά βασικά ντουβάρι είσαι ήδη
οπότε το μαζεύω σαν κουβάρι
κι αλλάζω το "στολίδι" -.


Να ήσουν μια γωνία
με τα δήθεν σου βαμμένη
κι εγώ θα ήμουν η αιτία
όπου άβαφη θα μένει.


Εσύ κι οι όμοιες σου να ήσασταν μυγούλες
να πετούσατε ενοχλητικά πάνω-κάτω
κι εγώ να στόλιζα τις ζούγκλες
σαν το φυτό, το σαρκοφάγο !


Να ήσουν το λυσσασμένο γατάκι
και να ήμουνα η φόλα
Στην εθνική σαλιγκαράκι
κι εγώ του αμαξιού η ρόδα.

Το Κουνούπι

(Μέρος Πρώτο)  

Γλυκά ο ύπνος έρχεται

αγκάλη να με πάρει

μα η σιγή ταράζεται

θαρρείς περνά ferrari.

Δουλειά έχω το πρωί

μα που να κλείσω μάτι ;

Πετά το μπάσταρδο μ' ορμή

πάνω απ' το κρεβάτι.

Κάνω εγώ υπομονή

τινάζω το σεντόνι,

μα σταθερά μ' επιμονή

ξανά μ’ αναστατώνει.

Αφού δεν γίνεται αλλιώς

να βρω την ηρεμία

ανοίγω φως, λίγο "τυφλός"

κυνήγι με μανία!

Μία θαρρώ το πέτυχα,

μα άλλες δύο το χάνω

ήττα ποτέ δεν δέχτηκα

τρέχω να το ξεκάνω!

Κάθε έπιπλο και τοίχο

το μάτι ανιχνεύει

κι ευαίσθητο στον ήχο

τ’ αυτί παραμονεύει.

Με σβελτάδα ζηλευτή

τα πάντα χαστουκίζω

-χέρι του εξολοθρευτή-

κι αφού το καθαρίζω

Ακίνητος το κοιτώ

βλέμμα σαλταρισμένο

ψηλά όπως το κρατώ

στα δάχτυλα πιασμένο.

Τέλος πετούμενο τρελό

η στιγμή που καρτερώ.

Με μια άκρη από στυλό

τα φτερά του αφαιρώ.

Ένα πτώμα λιωμένο

στα σκουπίδια το πετώ

σε χαρτί τσακισμένο

και τον ύπνο αναζητώ ...

Μ' Αγαπάς Ή Να Παχύνω ;

Τα μάτια μου απότομα ανοίξανε,
ήταν μια ηλιόλουστη μέρα, πρωινή
στο θέαμα όπου αντικρίσανε,
μια πάστα στη βιτρίνα στρογγυλή.

Είμαι μαζί του δύο χρόνια, μεγάλη ιστορία
πρέπει ακόμα πιο καλλίγραμμη να δείχνω
το βλέμμα του σ' άλλα κορίτσια ρίχνει μ' ευκολία
μήπως δεν τον έλκω πια ; Μ' αγαπάς ή να παχύνω ;

Έχω γλυκό στα χείλη μου να νιώσω
δυο ολόκληρες εβδομάδες
φαΐ και ζάχαρη πρέπει να ελαττώσω,
μη γίνω ίδια κατηγορία με τους κοιλαράδες !

Να πεις θέλω, "ωραίο κορμί κατέχεις"
Φοβάμαι μόνη μου πως θα μείνω
και αδίκως τρώω γιαούρτι διαίτης
Μ' αγαπάς, ή να παχύνω ;

Τις προάλλες να φανταστείς
με κέρασαν δυο γλυκά και συγκινήθηκα
ήταν αδύνατον να μη τα γευτείς
μα εγώ για εσένα τα αρνήθηκα.

Για την αγάπη σου οι μέρες θυσίες γεμάτες
εγώ παλίκαρε για σένα όλα τα δίνω !
Μα μήπως δε με νοιάζεται και τρέφω αυταπάτες ;
Μ' αγαπάς, ή να παχύνω ;

Τελευταία ακράδαντα ανησυχώ
πως γρήγορα θα με βαρεθείς
αντικειμενικά, από εσένα θα κριθώ
κι άλλο δε μένεις, δεν θα μπορείς.

Σε θέλω και είσαι τα πάντα για εμένα
βασανίζομαι πως θα μου πεις μια μέρα
"μωρό μου σε αφήνω".
Μ' αγαπάς, ή να παχύνω ;